Patroni Wrocławia

Blog poświęcony upamiętnionym we Wrocławiu

Wpis

wtorek, 19 maja 2015

Stanisław Kopański

120. rocznica narodzin

 

Stanisław Kopański, którego rodzina wywodziła się z Mazowsza, urodził się 19 maja 1895 r. w Petersburgu, ówczesnej stolicy Imperium Rosyjskiego. W 1916 r., podczas I wojny światowej, został powołany do armii, a następnie wysłany na front niemiecki, gdzie służył w kawalerii. Podczas rewolucji bolszewickiej wstąpił do sformowanego w połowie 1917 r. I Korpusu Polskiego. Po zwycięstwie ententy wrócił na studia, jednak na krótko. Do października 1920 r. brał jeszcze udział w bitwie o Lwów oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. Podczas wyprawy wileńskiej w kwietniu 1919 r. stracił oko.

Po uzyskaniu na Politechnice Warszawskiej w 1923 r. tytułu inżyniera dróg i mostów przez kolejne kilka lat najpierw wykładał balistykę w Toruniu, a następnie studiował w paryskiej Wyższej Szkole Wojennej. Przez większość lat 30. zajmował jako podpułkownik stanowiska dowódcze. W 1938 r. brał udział w zajęciu Zaolzia.

W marcu 1939 r. został awansowany na pułkownika i powołany na stanowisko szefa Oddziału III Operacyjnego Sztabu Głównego Wojska Polskiego. Uczestniczył w pracach nad planem "Zachód" tworzonym na wypadek wojny z Niemcami. Podczas kampanii wrześniowej pełnił funkcję szefa Oddziału Operacyjnego Sztabu Naczelnego Wodza. Po sowieckiej agresji na Polskę przedostał się przez Rumunię do Francji. W kwietniu 1940 r. objął dowództwo nad sformowaną w Syrii Brygadą Strzelców Karpackich, która szczególnie się wsławiła w walkach o Tobruk w drugiej połowie 1941 r., przeciwko Afrikakorps. W następstwie śmierci gen. Władysława Sikorskiego w katastrofie gibraltarskiej z lipca 1943 r. mianowano go szefem Sztabu Naczelnego Wodza. Od 1940 r. generał brygady, w 1944 r. awansował na generała dywizji.

Po zakończeniu II wojny światowej pozostał na emigracji. Od września 1946 r. pełnił funkcję głównego inspektora istniejącego do 1949 r. Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, podległego Armii Brytyjskiej, za co Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej pozbawił go obywatelstwa. Uchwała ta została uchylona w 1971 r. Po śmierci gen. Władysława Andersa w 1970 r. zajął jego miejsce w Radzie Trzech - organie władzy nieuznającym przedłużenia prezydentury na uchodźstwie Augusta Zaleskiego. W 1972 r. gen. Kopański został mianowany przez Stanisława Ostrowskiego, następcę Zaleskiego, Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych. Zmarł 23 marca 1976 r. w Londynie. Za życia i pośmiertnie odznaczony został m.in. Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, a także orderami brytyjskimi i francuskimi.

 

Wrocławska ul. gen. Stanisława Kopańskiego to półkilometrowa, wąska, gruntowo-kamienista droga na Zakrzowie, biegnąca wśród starszych i nowszych domów rodzinnych. Zaczyna się przy ul. gen. Bora-Komorowskiego. Pierwszy, zachodni odcinek jest kręty, a dodatkowo się rozwidla i tworzy pętlę. Część wschodnia, nie w pełni zabudowana, biegnie prosto, równolegle do ul. Bora-Komorowskiego. Droga kończy się ślepo przed przejazdem kolejowym przez ul. Irkucką.

 

ul. gen. Stanisława Kopańskiego, maj 2015

Szczegóły wpisu

Tagi:
Autor(ka):
krasnaladamu
Czas publikacji:
wtorek, 19 maja 2015 06:14

Polecane wpisy

Wyszukiwarka

Kanał informacyjny